dat je van huishouden houdt

9bfae14463dede284d002ac59714dabaIn de bijna acht jaar dat ik geen betaalde baan meer heb, is mijn kijk op het huishouden vaak veranderd. Ja, zo rol ik. Dan weer die kant op, dan weer de andere kant op.

Huishouden dus.

Soms lijkt het een noodzakelijk kwaad, een altijd maar terugkerende taak; iets om zo efficiënt en snel mogelijk te doen door zo min mogelijk spullen te hebben. Soms is het frustrerend want argh, ik had toch eergisteren nog gedweild en waarom laat iedereen altijd zijn rommel slingeren en welke idioot smeert er nu weer jam aan de tafel, stoel én de vloer. (hint: de idioot die het liefst naar Peppa Pig kijkt)

Ik heb nooit een hekel gehad aan het huishouden en mijn gezin met vier kinderen zelden als druk ervaren. Of, nooit langer dan een half uur achter elkaar. Maar ik merk nu het wat kalmer wordt, dat het twee of drie jaar geleden bijvoorbeeld, toch best wel druk was.

De kleinste stofzuigt nu zelfs, op een manier waarbij er ook nog eens wat in de stofzuiger verdwijnt. (stof, geen oorbellen enzo). Niet dat het echt zoden aan de dijk zet maar dat ze haar eigen brood smeert, steeds netter eet en zelf in en uit de auto klimt, scheelt wel.  Dat de oudste twee hun eigen lunch maken, me helpen met de ontbijttafel klaar maken en zowaar af en toe hun spullen opruimen, ook.

Het wordt makkelijker en rustiger nu de kleinste de 3,5 jaar nadert. Ik hoef minder vaak te improviseren omdat er niet meer constant dingen gebeuren en kan ook op de dagen dat de ‘kleintjes’ thuis zijn meer mijn eigen gang gaan. Dat is heerlijk want hierdoor heb ik juist meer tijd en zin om iets met ze samen te doen.

Plezier van ‘overbodige luxe’

Ik kom er nu ook weer achter dat ik sommige ‘onzin’ best kan waarderen. Dat het niet slecht is om wat moeite te doen voor iets extra’s, als dat extra’s je plezier geeft en iets positiefs toevoegt.

Hiervoor was het geen probleem die dingen niet te doen, want ik heb maar een beperkte hoeveelheid energie en zin op een dag en besteed mijn aandacht liever aan de dingen die ik belangrijk vind en probeer ondertussen geestelijk op orde te blijven.

De luie slons…

In het begin maakte ik me wel eens druk over hoe andere mensen -mensen met bazen enzo- het zagen. Ik ben maar thuis, tenslotte 😉
Niet dat het me boeide wat anderen ervan vonden, maar ik had voor mezelf het idee dat ik altijd iets moest doen. Dat is natuurlijk een stom idee, een van de vele gedachtekronkels van Maarten Luther die nog altijd  aanwezig zijn in onze cultuur. Terwijl er geen een fatsoenlijke filosoof te vinden is die meent dat zwoegen, zweten en ploeteren nastrevenswaardige doelen zijn in het leven. Au contraire! 

0a99c511c97b127ea505fae381198aea
het leven wordt bij voorkeur langzaam geleefd 🙂

Ik ben belangrijk, yo! 😉

Nu denk ik dat ik het allerbelangrijkste werk van de wereld doe. Er zijn voor mijn kinderen, de tijd en energie hebben voor de man, een schoon huis hebben en zorgen voor gezond en lekker eten op tafel, elke avond: ik kan me geen baan indenken waarin ik nuttiger zou zijn dan dat ik hier ben, voor mijn lievelingsmensen.

Dat ik af en toe niets te doen heb, is heerlijk. Druk = status, maar niet in mijn wereld. Tijd is luxe. Tijd om een boek te lezen, me wat mooier te maken, tijd om een stukje te typen, tijd om uit het raam te kijken, tijd om een gezonde lunch te maken, tijd om iets extra’s te doen omdat dat me blij maakt, om naar buiten te gaan als de zon schijnt en binnen te blijven als ik daar zin in heb.

In plaats van door het leven heen te haasten, neem ik de tijd ervoor en geniet van alle dingen die ik doe. Niet alleen van het resultaat -schoon huis, goed eten, maar ook van het proces.

Hoe je de dingen ervaart, is een kwestie van hoe je zelf besluit die dingen te ervaren. En als je besluit dat je leven prachtig is zoals het is en dat zorgen voor jezelf en je familie je hoogste doel is, is dat zo. En dat maakt alles mooier.