Klaagmoeders.

Geloof me, ik zie volkomen de ironie van klagen over mensen die klagen maar als ik iets niet begrijp, dan is het al dat geklaag 😉

Van vrouwen. Van moeders. Over hun kinderen. Natuurlijk, ik vertel ook graag in hoe een mooie dag kan eindigen in totale anarchie, chaos en diepvriespizza maar ik vind mijn kinderen geen ellendige monsters die mij hinderen in mijn ‘persoonlijke ontwikkeling’ of andere dingen voor me verpesten.

Revolutionair hè? 😉

Impopulair ook, net als zeggen dat je je gezin het belangrijkst vindt.

Nee, het is niet alleen maar rozengeur en maneschijn, duh. Een bevalling is natuurgeweld, de eerste tijd met een baby intens mooi maar ook een beproeving: je bent niet meer de belangrijkste persoon op de wereld, dat is je baby en je lichaam doet dingen die het moet doen, maar die ook het gevoel kunnen geven dat je alle controle verliest, zeker als dingen die zo vanzelfsprekend worden gezien, heel erg veel moeite, bloed zweet en tranen blijken te kosten.

En wat deden vrouwen vroeger? Ze zette haar tanden op elkaar, telt zegeningen, neemt de uitdaging aan en weet dat wat haar op dat moment ook probeert te vloeren, haar alleen maar sterker maakt en onthoudt dat na regen, zonneschijn komt.

Dan de moderne vrouw. Eerst geeft ze haar man de schuld van de pijn tijdens de bevalling terwijl ze de kinderen echt zelf wilde. Stuwing, hechtingen naweeën zijn *trekt pruillip* zulke gemene dingen van Moeder Natuur.

Als de kinderen ouder worden, wordt het niet veel beter. Mama heeft geleerd dat ze alles kan hebben wat ze wil zonder er verantwoordelijkheid voor te hoeven nemen. Leuk die kinderen maar… mijn persoonlijke ontwikkeling en carrière baantje dan? In plaats van bij hun gezin te zijn, gaan ze graag weer sloven voor een baas of klanten omdat ze in de waan verkeren dat dat hen ‘vrij’ maakt.

Na een dag met de kinderen bijten ze de man bij thuiskomt toe -die er misschien ook een intensieve, frustrerende dag op heeft zitten- dat hij lekker heel de dag op kantoor heeft gezeten, terwijl zij heel de dag met de kinderen bezig geweest is.

Ja, nou en?

Daarna moet er gegoocheld worden met kdv’s, oppasgrootouders, overblijf en bijzonder verlof. Dat thuis de boel ontspoort maakt niet uit; dat ligt eraan dat het huishouden doen ver beneden hun stand is.  Omdat niemand je constant vertelt hoe goed je het doet en je er niet voor betaald krijgt. Vervolgens verplichten ze hun man mee te helpen zijn deel te doen maar echt niet dat ze de helft van ’s mans taken overnemen. Dat is onderdrukking 😉

Ze troosten zich met het rare idee dat een schoon huis een teken is van een verspild leven. Over hun incompetentie gaan ze dan jolige columns schrijven bij kekmama enzo, of nog erger: ze schrijven er boeken over.

Lachen zeg, een gedetailleerde beschrijving van je geslachtsorgaan drie tellen na de bevalling, alsof heel Nederland dat wil weten. Nee. (tip van mij: houd je man aan het hoofdeinde bij een bevalling om nog iets van je mysterieusheid te bewaren. Hij hoeft dat beeld niet op zijn netvlies voor de volgende keer als ie daar in de buurt is. Het hoeft niet allemaal zo modern)

Waarmee ik maar wil zeggen: klaag niet zo. Draag het allemaal met iets meer waardigheid. Niet alles hoeft openbaar te worden gemaakt.

Wees een vrouw en pak jezelf bijeen: sta op voor je gezin opstaat en trek wat leuks aan. Doe je haar. Verdoezel je slechte punten en benadruk de sterke met wat eenvoudige make up, maak routines van terugkerende taken en doe dingen zonder zeuren. Houd op met die stomme wedstrijd ‘wie het meeste doet’ of ‘wie het het zwaarste heeft’ met anderen. Vertel je man dat je dankbaar bent dat jij hard voor jullie werkt, ook als je zelf werkt. Streef ernaar om wat je doet, zo goed mogelijk te doen. Houd je huis vrij van viezigheid en troep. Dat is geen kwestie van sloven maar prioriteiten stellen en ja, jijzelf bent net zo goed een prioriteit. Net als de relatie met je echtgenoot. Stop met overleggen met kinderen die nog denken dat Sinterklaas bestaat, je bent hun moeder en niet hun klasgenootje.

Houd gewoon op met een slachtoffer van je kinderen te zijn.