Vinteren er her!

De vinter was ook al een beetje hier eind oktober en vlak voor kerst maar nu is het echt. Na een paar weken temperaturen rond het vriespunt, bevroren regen, ijsregen, natte sneeuw en regen zijn er eindelijk dag en nacht blauwe (min)temperaturen en voorlopig schijnt dat zo te blijven.

Volgens de voorspellingen valt er morgen nog twee keer deze hoeveelheid en dan ligt er dik een halve meter.
Gelukkig houdt de overbuurman de opgang naar de weg begaanbaar met zijn sneeuwschuiver en vind ik sneeuw måke rond het huis best leuk.

’s Ochtends om half negen ziet het er zo uit:

dsc00716

Een dreigende lucht, maar voorlopig is het droog. Naast een sneeuwwaarschuwing (een code geel betekent hier ook daadwerkelijk iets) is er ook een windwaarschuwing voor de kust. We gaan straks naar het eiland dat je hier tegenover ziet -aan het Skagerak- kijken hoe dat eruit ziet.

dsc00717

Wachtend op warmere tijden. Ik heb wat redelijk sneeuwvrije plekken gevonden voor vogelvoer maar behalve wat merels en de eeuwige boomklever is het niet druk vandaag.

dsc00718

Zo mooi… zeker als de wolken hier en daar iets dunner worden en er een vreemd roze-geel achtig licht schijnt.

dsc00730

En natuurlijk veel kinderpret in de berg sneeuw die aan de kant geschoven is. Ze kunnen er met zijn drietjes in, de oudste is een uur bezig geweest om dat uit te graven 🙂

(niet vergeten de schep weer binnen te halen, die is best essentieel nu!)

dsc00732

Mijn haar is droog en de koffie bijna op: even naar het durrep voor wat boodschappen zodat we dat volgende week zo lang mogelijk uit kunnen stellen en daarna fijn på tur.

Eenvoudiger eten versie 8.5.12c

flat lay photo of katsu tea set and bowl of ramen
Foto door Vincent M.A. Janssen op Pexels.com

Ik heb al eens verteld dat het me nooit lukt om eenvoudig eten op tafel te zetten. Ik heb allerlei plannen gemaakt, voorbeelden van menu’s bekeken van gerechten en bedacht hoe ik dat zelf ging vormgeven.

Ehm… niet!

Oh, wat een fijne conclusie. Ik hoef niet eenvoudig te koken!

Als de man er eens niet is, eet ik wel heel simpel. Ik bak een ui, wat tomaten en doe er wat feta overheen. Of ik bak ei met spinazie.
Dat kan ik natuurlijk de rest van de familie ook gewoon voorzetten, maar nee. In de jaren dat de man vaarde en anderhalve maand weg was, heb ik welgeteld een keer warm eten gemaakt en dat was pasta met tomatensaus uit een pakje dat ik na drie happen in de vuilnisbak heb gegooid.

Eten is naast behoorlijk noodzakelijk, ook voor het lekker en gezond. Ik maak grote salades met komkommer, witte kool, wortel en verder wat er in de aanbieding is. Ik gebruik veel kruiden en specerijen en veel gezonde smaakmakers als knoflook, gember, kurkuma en pepers.

Vanavond hadden we twee soorten gemarineerde kip, gebakken in de oven. Satehsaus. Een salade met kool, sesamolie, gember en sojasaus. Nasi met ui, knoflook en ei. Een Japanse komkommersalade met zeewier. Voor de kinderen -want feestdag- pasta met olijfolie, kaas en een wortel-appel-citroensalade. Een klein stukje rauwe zalm in sojasaus. Wat rauwe wortel en komkommer om te muilen.

En morgen weer.

En toen bedacht ik: we eten al ‘eenvoudig’. Niet als in: met zijn allen met onze lepels scheppend uit de zelfde pan maar wel alles vers, gezond, zelfgemaakt en omdat ik vaak voor twee a drie dagen kook, heb ik een uurtje of twee werk op een dag en de volgende twee dagen is het een kwestie van in de oven schuiven, de bakjes met salades op tafel zetten en eventueel een restje opwarmen. Voor lunch bak ik vaak een ei en eet daar ook een van die salades of als er een heel klein beetje vlees, vis of ei over is, dat.

De man en ik zijn erg makkelijk met eten. Als hij er niet is, maak ik me er niet druk om. Als het gezond, warm en voedzaam is, vind ik het best. De man eet makkelijk de hele dag niet en is ’s avonds tevreden met twee tosti’s. Maar als we samen zijn (vaak en met plezier) genieten we allebei van goed gelukt, gezond en lekker eten. Om dat op te offeren voor dingen waar we allemaal niet dol op zijn alleen voor het idee van eenvoud, zou stom zijn.

Dus. Alweer een niet bestaand probleem opgelost. Jeej!

Doelloos zijn

Rond deze tijd van het jaar worden op bijna elk blog doelen naar je hoofd geslingerd. 100 boeken lezen, 5000 euro aan de hypotheek aflossen, elke dag 60 kniebuigingen en 5 maal per week naar de sportschool. En doelen zijn fijn om je bij de les te houden.

Ik heb voor de komende tijd wat zaken voor mezelf geformuleerd die ik als een soort meetlat langs mijn plannen kan houden. Geen doelen, meer een soort waardes. Afval en consumptie minimaliseren, in plaats van ‘een jaar niets kopen!’ Gezond leven, in plaats van ‘geen korrel suiker en elke dag een half uur trainen!’

Af en toen een ‘project’ vind ik leuk: deze maand experimenteer ik met een extreem kleine garderobe en kijk hoe ver ik kom met 10 kledingstukken en twee paar schoenen. (hint: een heel eind ;)) Maar doelen: nee.

Mijn probleem met doelen is dat het doel vaak het doel wordt en dat er veel opzij geschoven wordt om het doel te behalen met uiteindelijk dat als enig doel. En dan heb je misschien bereikt wat je wilde, maar heb je er ook plezier in gehad, is dan de vraag. Heb je genoten, af en toe gekeken wat je al bereikt hebt in plaats van je te focussen op de finishlijn? Wat heb je allemaal gemist omdat je zo gefocust was.

Ik zie het bij mensen met een eigen bedrijf. Ze beginnen klein en willen absoluut niet worden als hun vorige baas of de concurrent. Maar dan opeens worden de doelen bijgesteld: het doel wordt een groter pand, een nog groter pand op een zichtlocatie, een eigen pand, die-en-die klant afpakken van de concurrent en dit alles gaat gepaard met een grote hoeveelheid stress en niet zelden met het opzij schuiven van alles wat mooi is, voor de doelen. Om er twintig jaar later achter te komen dat wanneer het ooit ultieme doel bereikt is, de kinderen toch wel erg snel groot zijn geworden zonder dat ze had zagen.

Echte doelen stel ik mezelf niet, omdat het leven niet statisch is en een doel zo inflexibel als een loden deur. Dat past niet samen.

Het leven verandert constant en dus ook de dingen die ik op dat moment het belangrijkst vind. Natuurlijk, mijn gezin staat altijd op de eerste plek (samen met aandacht voor mezelf want uit lege vaatjes kan je niet schenken) maar hoe ik daar invulling aangeef, verandert.

Het zorgen voor dingen die op dat moment aandacht nodig hebben vind ik het belangrijkst. Ik wil op kunnen gaan in iets anders dan mijn ‘doel’. Omdat ik niet op een punt gefixeerd ben, kan ik de omgeving ook nog zien.

Zelf maken: hout- en leerverzorging

Weet je wat er in gewone schoenenpoets zit? Ja, rommel 😉 Duur is het niet, je doet lang met zo’n potje. Zelfs bij geregeld gebruik. En dat is goed, want je leren en houten spullen blijven veel langer mooi met regelmatig onderhoud.

Toch is zelf maken goedkoper en beter voor je huid en het milieu. Met dit recept maak je een zalf die je kan gebruiken als poets voor houten meubels en voorwerpen, om je schoenen op te poetsen en waterdicht te maken en als je wil, kan je het gebruiken op schrale handen, lippen of ellebogen.

Je neemt:

1/4 cup bijenwaspellets + 1 1/2 cup olijfolie. Voor een zachte was kan je 2 cups olijfolie toevoegen.

Deze smelt je au bain marie tot de bijenwas is opgelost.

Je kan eventueel wat etherische olie toevoegen. Lavendel of dennen, bijvoorbeeld. Zo’n tien druppels. Even roeren. Overgieten in een schone pot met brede rand.

Als je zalf te hard of zacht is, kan je hem natuurlijk altijd weer smelten en wat olie (zachter) of bijenwas (harder) toevoegen.

Marcus Aurelius

Van alle stoïcijnen, is Marcus Aurelius mijn favoriete. Zijn woorden zijn vaak wat melancholiek en altijd kalmerend en stemmen tot nadenken.

Een paar quotes van hem:

The more we value things outside our control, the less control we have.

Receive wealth or prosperity without arrogance; and be ready to let it go

Very little is needed to make a happy life; it is all within yourself, in your way of thinking.

When you arise in the morning, think of what a precious privilege it is to be alive – to breathe, to think, to enjoy, to love

Dwell on the beauty of life. Watch the stars, and see yourself running with them

Gelukkig zijn er veel briefwisselingen en andere schrijfsels van hem bewaard gebleven. Zijn woorden zijn nu even actueel als 2000 jaar geleden.

Zijn leven was niet gemakkelijk. De helft van zijn kinderen overleed in hun jeugd. Het leven als staatshoofd was vol intriges, mensen met valse bedoelingen en gedoe, heel veel gedoe. Hij was een geliefd keizer en tijdens zijn regering was het relatief rustig. Zijn enige fout was zijn zoon, Commodus aan te stellen als opvolger. Die deed in gruwelijkheid weinig onder voor de in dat opzicht veel bekendere Nero.

Op een dag dat ik dreig wat geirriteerd te raken door de kinderen, denk ik aan hem. Hij wist zijn kalmte te bewaren als hoofd van een immens keizerrijk, aan een hof waar mensen knettergek konden worden. Dan moet ik vier kinderen toch ook wel het hoofd kunnen bieden 😉

Mijn gedachten ten opzichte van een situatie zijn het enige dat ik onder controle heb. Natuurlijk, ik kan de kinderen vermanend toespreken of achter een laptop zetten maar hoe ik reageer op dingen heb ik volledig zelf in de hand.

Op de juiste plek.

 

img_20170606_170129_908

Mezelf vergelijken met anderen doe ik niet vaak. Er is niemand met wie ik zou willen ruilen. Ik zou echter best graag een klein boerderijtje bewonen, meer eigen tuin hebben of met een camper Europa willen doorkruisen. Griekenland is echt een zeer interessant alternatief voor Noorwegen aan het einde van de winter. Of wonen in een houten, primitieve hytte ver van de bewoonde wereld: ik kan daar best wat over dagdromen. Stel dat we dat eens hadden…

En dan ruim ik de rommel hier op, trek mijn jas en laarzen aan en als ze thuis zijn, zeg ik de kinderen hetzelfde te doen. We gaan naar buiten en binnen vijf minuten staan we in een oud bos, waar zelfs de geluiden van E18 niet doordringen. Met een beetje geluk treffen we hertjes. Er zijn grote stenen en beekjes en watervalletjes en hier en daar uitzicht op zee. Soms treffen we de overblijfselen van een boerderij, al half verzonken in de aarde. Memento mori. Plekken om te onthouden, want niet zelden zijn er bijzondere struiken geplant, zoals vlier, oude appels of ander bijzonder fruit.

Dan realiseer ik me: we hebben niets anders nodig. Ons leven is goed zoals het is. Sterker nog, we leven nu zoals we het vijf jaar geleden -vastgelopen in een suffe baan en veel te groot huis- voor ons zagen. Het blijft een domme reflex van het brein om steeds weer iets anders te willen.

Naar buiten gaan. Kijken naar de lucht, de regen voelen op mijn gezicht en horen vallen op bladeren, het bos ruiken, de zee horen ruisen, stil zitten op een steen die daar al duizenden jaren ligt, twee raven (Hugin en Munin, natuurlijk) zien overvliegen of die paar zonnestralen absorberen die er in deze tijd te vinden zijn… Gewoon zijn, zonder te oordelen. Gedachten observeren, in plaats van een podium te bieden. Heerlijk.

Ik heb niets anders nodig. Alles wat ik nodig heb, is er.