Palmolie: waarom je het moet vermijden als de pest

04b6e4cb8c7eb71a932418f6b051ff60Boehoe. Tegenwoordig alles slecht en je mag niets meer eten. Nee. Geen vlees, geen soja, geen Monsanto-groenten met Bayer-dressing, geen tarwe maar ook geen spelt, zeker geen suiker maar agavestroop is ook rommel en gaan we nu wel of niet twintig jaar eerder de pijp uit van een biefstuk met een glas rode wijn? Ik weet het ook niet. Maar wat ik wel weet:

Palmolie is gruwelijk slecht.

Echt. En het zit o-ver-al in, vooral in goedkope en bewerkte troep (want nee, ‘voedsel’ kan je het niet noemen.) In unilever en nestle, in eigen merken, in zeep, in koekjes, babyvoeding, beleg en in brandstof. Onder meer.

De vraag naar palmolie wordt alleen maar groter vanuit de Europese Unie. En daarmee het gebied dat gebruikt wordt voor het verbouwen van oliepalmen, waarvan de vruchten de palmolie bevatten.

En daar waar het landbouwareaal groter wordt, wordt de natuur vernietigd. Dat gaat in een razend tempo en er is nog voor veel meer oerbos kapvergunningen verleend, vooral in Indonesië en Maleisië.

De Sumatraanse tijger en Oran Oetang zijn de posterkindjes van deze praktijken maar denk aan alle vogels, insecten, kleine zoogdieren en al die andere dieren van wie de leefomgeving met de grond wordt gelijk gemaakt. Letterlijk: het wordt gekapt of in de brand gestoken. Resten worden gedumpt in rivieren. Door verrotting stikken de vissen.

Lokale bevolking heeft hierdoor geen leven meer in harmonie met hun natuurlijke omgeving. Er ontstaan conflicten. Het werken voor palmolieproducenten is echt geen pretje.

Alles wordt kapot gemaakt. En waarom? Zodat wij in het westen nog meer goedkope rommel in ons kanaal kunnen douwen? Alsof ‘we’ nog niet dik en ziek genoeg zijn…

Bedrijven als Unilever, PepsiCo en Nestlé geven niets om duurzaamheid: palmolie is lekker goedkoop en dus gebruiken ze dat. Laat je niet luren door hun mooie praatjes.

En wel, ik ben echt niet roomser dan de paus. Een enkele keer slipt er hier iets naar binnen, zoals de noodles die de kinderen wilden: het kruidenmengsel bevat palmolie. Maar als je kant-en-klaar voedsel vermijdt en cosmetica zelf maakt of biologisch koopt, ben je al een eind wat dat betreft.

En hoe het zit in Nederland weet ik niet maar hier in Noorwegen kan je ‘gegarandeerd palmolievrije benzine’ kopen. Nee, de ironie daarvan ontgaat me niet maar och… 😉

Hoe vermijd je palmolie?

  • Eet geen voorverpakt eten. Duh. Heeft alleen maar voordelen.
  • Vermijd producten van grote voedselfabrikanten. Ze veranderen echt niet, ze plakken hoogstens een groen stickertje op hun wandaden. Alles met een bekende naam is van een voedselgigant en die zijn zonder uitzondering rot
  • Check verpakkingen. Het staat erop. Palmolie. Of er staat een dubieus ingrediënt op, dat gemaakt kan zijn van of met palmolie: zie hier
  • Maar als je verstandig bent, eet je sowieso geen dingen waarvan je de naam na drie keer herhalen nog niet kan onthouden en dat geldt voor nagenoeg alles in die lijst
  • Vermijd eten in goedkopere restaurants waar alles wordt opgewarmd. Eet gezellig thuis, koop het bij een goede traiteur of eet in een goed restaurant.
  • Maak je eigen cosmetica, of koop meer verantwoorde en biologische cosmetica zoals bijvoorbeeld bij de fijne drogist Lavendula.nl
  • Wees een lastige moeder en vraag of de kinderen op school alsjeblieft gevrijwaard mogen blijven van de promotie van BigFood’s carcinogene diabtesrommel. Je kan het ook vriendelijker vragen.
  • Zeg ‘nee’ als anderen je zulk eten aanbieden. Het is niet lekker, je wordt er ziek en dik en lelijk van. Elke keer als je zoiets in je mond stopt, ga je een beetje dood.
  • Wil je iets uit een potje, pakje of zakje, kies dan biologisch. Bevat ook soms palmolie, maar wel biologisch, dus met richtlijnen voor biologische teelt en niet in gebieden dat na 1970 nog oerbos was. En natuurlijk kan je altijd alles zelf maken. Alles? Ja.
  • Check of je palmolievrije brandstof koopt.
  • Kijk zo en dan of een product nog palmolievrij is. Gelukkig mag ‘plantaardige olie’ niet meer en moet de bron vermeld worden maar ze kopen gewoon wat het goedkoopste is en dat wisselt.

Het zo hatelijk dat je gezellige kaneelbiscuitje zo rot tot stand is gekomen of dat die ‘het beste voor je baby’-potjes zulke ellende veroorzaken. Nee, niet dat ene koekje of dat ene babyhapje. Zeiden zeven miljard mensen. Dat idee.

Zucht.

De keuken naar bed brengen

Ik hoorde iemand youtube ‘putting the kitchen to bed’ zeggen over hem ’s avonds opruimen voor de volgende ochtend en dat klonk wel grappig.

Net als dat de kinderen fris en netjes de nacht in worden gestuurd, moet de keuken fris en netjes zijn voor ik ga slapen. Moet ja.

Het is zo veel lekkerder zitten hier, als ik weet dat achter me alles netjes is.

IMG_20190628_205900[1]

Wat ik doe:

  • Alles van het aanrecht, behalve zeep en koffiezetapparaat en soms de waterkoker
  • De gootsteen glimmend. Moet van flylady. En van zenmonniken.
  • Schone doekjes, vuile in de was.
  • Koffie klaarzetten. Morgen net zo veel werk als ’s avonds (een halve minuut, ongeveer) maar ik houd van *klik* doen en een grote pot verse koffie hebben als ik uit de douche kom
  • Het aanrecht gepoetst
  • Gasfornuis en afzuigkap schoon
  • Vloer schoon, vlekken van kastjes gepoetst
  • Vaatwasser leeggeruimd. Ik zet hem direct na het eten aan op een programma van iets meer dan een uur, zodat ik hem kan uitruimen als de kinderen op bed gelegd zijn. (het programma duurt langer maar de laatste twintig minuten zijn alleen om te drogen, dus ik zet hem uit en even open, dan is alles ook droog)

IMG_20190628_212442[1]

En zo ziet het er dan ’s ochtends uit (ja, ik kon uitslapen!) (ja, er ligt rommel van de kinderen op de koelkast. nee, geen idee wat)

IMG_20190629_081851[1]

Net als dat een minimale garderobe zorgt dat aankleden een plezier is in plaats van een worsteling met omvallende stapels en doorbuigende want te volle roedes  is een opgeruimde keuken met weinig meer dan essentiële zaken zo fijn om de dag mee te beginnen.

Als ik alles laat staan van de avond ervoor, voelt dat meteen demotiverend en zwaar als ik ’s ochtends de keuken in kom maar als ik het zo zie, voel ik me veel beter en heb ik daadwerkelijk zin om te gaan doen wat ik moet doen.

Het maakt niet uit hoe oud of nieuw je keuken is. Deze keuken is dertig jaar oud en kreeg twee jaar geleden een opknapbeurt met nieuwe achterwand, planken, aanrechtblad en een restje verf a 300 euro. Waarvan 250 voor de achterwand. Het is mijn lievelingsplek in huis.

Als je het schoon houdt en netjes opruimt, voel je je er beter dan in een Bulthaup van 30.000 euro als deze vunzige plinten, plakkerige planken en de resten van de afgelopen dagen erop heeft.

En dit uitzicht…. ♥

P_20190203_094238_HDR

P_20190203_094229_HDR

Een goede relatie.

In de jaren met de man -twintig over een maand- heb ik het nodige geleerd. Over wat wel werkt en wat niet. Dat maakt me geen expert maar aangezien mensen zo nu en dan aan ons vragen wat ons geheim is -we lijken nog zo verliefd-, deel ik mijn ervaring 😉

Allereerst: zeuren helpt niet.

Je verbolgen voelen, op je tenen getrapt en je niet gewaardeerd voelen. Vroeger was ik echt zo pissig als een t-shirt naast de wasmand lag. Ik dacht -en zei- ‘hoe moeilijk is het om dat IN de wasmand te doen, ik blijf bezig, dat zie je toch’ enzovoort. Zaag, zaag.

Ik was soms boos om iets dat ik zelf niet eens onder woorden kon brengen maar waarvan ik wel vond dat de man dat moest begrijpen. Logisch toch? 😉

Maar het helpt niet. Een t-shirt of sok zelf in de wasmand doen en er niet meer over mekkeren, is veel beter voor iedereens gemoed. Want, is het het waard? Nee.

Vaak zien we zelf niet wat mannen ‘verduren’ van ons. Onredelijke PMS-buien, gezeur over die-en-die vriendin zonder dat we zijn oplossing willen horen, winkel-in-winkel-uit op een vrije dag, etentjes met die ‘leuke’ vrienden….

Ik vraag iets en als de man het niet doet, doe ik het. Zonder me er druk om te maken. Het probleem is dat we vaak iets verwachten, zonder dat kenbaar te maken. En vervolgens boos worden als de verwachting niet wordt ingelost. Als ik wil dat de man iets doet (buiten de dingen om die hij toch al doet) moet ik het vragen, hij is niet helderziend.

Mannen en vrouwen zijn verschillend

De man kan piepkleine babymeisjes in schattige roze jurkjes frommelen waar ik niet verder kom dan een rompertje. Ik hak graag hout met mijn toffe Ochsenkopf bijl.

Verder weten we dat we verschillend zijn en allebei goed zijn in verschillende dingen. We vullen elkaar goed aan. Een traditionele taakverdeling past perfect bij ons. Ik ben beter met de kinderen en het huishouden en hij met scheepsmotoren en AutoCad.

Ik las dat 7 van de 10 jonge Noorse vrouwen liever willen worden onderhouden door een man. Dat klinkt zo lelijk, misschien wil 7 van de 10 Noorse vrouwen liever een beter passende taakverdeling. De vrouw niet de voor vrouwen lastiger competitie van de werkvloer, de man niet de voor hem lastiger taak van het organisatie van het huishouden.

Nogmaals, het hoeft niet van mij maar deze manier moet wel gewoon bespreekbare optie zijn, zeker voor jongeren.

Doe moeite voor elkaar

Ik weet dat de man me graag ziet in jurkjes, hoge hakken en met fris los haar. Ik weet wat hij het liefst eet, dus ik maak dat doorgaans, ook al kost het meer moeite.

De man is zo attent om als ik iets wil (een kast, glazen bakje voor mijn verzameling of vogelhuisje) dat direct te kopen, te maken of ergens op te halen. Ik hoef het niet eens te vragen of hij dat doet.

Ik vind het fijn om de vrouw van mijn man te zijn. Ik houd intens veel van hem en neem hem en zijn liefde niet voor lief. En hij mij ook niet. Ik voel me altijd speciaal bij hem. ‘Aan je relatie werken’ vind ik een beetje eng klinken, we doen gewoon elke dag moeite voor elkaar. Want echter niet voelt als ‘moeite’ maar gewoon als liefde.

Let niet op wat de rest van de wereld beschouwt als ‘succes’

Zo veel verdienen en zo weinig tijd hebben dat je een stofzuigrobot, grasmaairobot en gordijnensluitrobot kan kopen? Druk druk druk? Kinderen van half acht tot vier op de barnehage? Vliegvakanties? Twee rijdende auto’s voor de deur? Bedankt, niet nodig.

‘Succes’ is voor mij als ik mijn man met onze dochter in een zelfgemaakte boot zie met een enorme glimlach op hun gezichten. Als ik ’s ochtends wakker word en besef hoe gelukkig ik ben met de man naast me. Als we ’s ochtends samen koffie drinken op het balkon.

Laat de ander

Modelbouw, een enorm aquarium, cd’s, cd-speler, auto-onderdelen, auto, boogschieten, een bootje, 300 chemicaliën om de auto te poetsen, poedercoaten… de man heeft zo zijn hobby’s. Ik kan er over klagen maar hij is zijn eigen mens, het is ONS huis en niet het mijne, ik kan hem moeilijk gebieden om zijn auto alleen nog met ecologische wasnoten te wassen.

Hij klaagt ook nooit over mijn raarheden. En iedereen heeft raarheden. Mensen die dat ontkennen zijn nog raarder. Beseffen dat je zelf ook geenszins perfect bent en dat de ander daar ook mee leeft, zorgt dat je de ‘fouten’ van een ander niet zo ziet.

Imperfecties en ‘mindere’ kanten…

Zijn niet dat. Het zijn grappige, irritante of wonderlijke dingen die hem alleen maar interessanter, menselijker en unieker maken. En dat is mooier, niet lelijker. Iemand die precies doet wat jij wil dat zou gruwelijk saai zijn.

Als ik wil dat de man verandert, moet ik ook zorgen dat ik het waard bent om voor te veranderen. Als ik loop te klagen in mijn oude legging en tent-trui dat hij zijn spullen moet opruimen, wekt dat wrevel maar wanneer ik mijn vrolijke goed geklede zelf ben (hehe) en begin met het opruimen van de troep, zegt hij als hij het ziet ‘laat maar lieffie, ik doe het wel’. (en het helpt ook dat hij heel bang is dat ik zijn dingen ‘organiseer’)

Dat iemand niet 100% aan jouw wensen voldoet, wil niet zeggen dat je diegene moet veranderen. Je eigen kijk hierop veranderen, is veel makkelijker. Jezelf veranderen is makkelijker. Iemand zijn die het waard is om voor te veranderen voor de ander. Denk hoe je zou zijn als je moest concurreren met een andere vrouw 😉

 

Oh, titel vergeten.

dav

Een berichtje, dat is lang geleden. De tijd vloog. We deden leuke dingen.De man maakte een kajak die we testten. Hij doet het en kajakken blijkt erg leuk.

Op school gaan ze elk jaar kajakken op het meer en met de padvinders hebben de oudsten dat ook meerdere keren gedaan. De oudste vaart ermee alsof ze het dagelijks doet.

Het ding is gemaakt van triplex, bloed, zweet en tranen. Het idee is om er twee te maken en dan te kijken of ze verkocht kunnen worden, maar ons kennende zullen we over een jaar wel zes kano’s hebben staan. Kunnen we gezellig met zijn allen er op uit.

 

dav

mde

We hebben nu zwarte gordijnen en verduisterende rolgordijnen in de slaapkamer maar alsnog werd ik vannacht drie keer wakker omdat het zo licht was en ik was zo bang om me te verslapen. De wekker van de man staat ook gewoon… maar toch.

Hierboven is om twaalf uur, op een bewolkte dag. Pasgeleden zaten we om twee uur buiten (iets met de buren ofzo) en zagen we de maan spectaculair opkomen terwijl het ondertussen alweer licht begon te worden.  En het was niet eens echt donker. Ik blijf dat bijzonder vinden. Net als het feit dat ik de dag erna om half zeven redelijk fris naast mijn bed stond.

Vandaag heb ik ZO veel gedaan. De badkamer, de dagelijkse dingen (stofzuigen, wc’s, keuken, bedden opmaken, was verzamelen) en nog tig extra dingen. Ik maakte groentenlasagne voor de kinderen, gefrituurde kip met nasi voor de man, deed drie wassen en ik ruimde  de bijkeuken op. Onder andere. De bovenkastjes zijn heerlijk ruimtelijk en fris, het aanrecht weer leeg, de rommel weg… het is weer fijn om binnen te komen.

Ik vond wel een vergeten reep chocola-met-daim boven op de koelkast. Dat na vijf uur poetsen en doen beter dan een tientje vinden in je binnenzak heur. Bij thee en chocola repareerde ik een gat in ’s mans broek met een stuk uit een oude spijkerbroek van de kinderen. Voor iemand zo clueless als ik wat naald-en-draad betreft, vond ik het prima gelukt.

dav

Ik maak nooit een voor-foto omdat zoiets altijd begint met ‘even een doosje aan de kant schuiven’ en nooit met ‘ik ga vandaag eens fijn de bijkeuken opruimen’.

dav

En uiteindelijk kwam de man weer thuis, met bedrijfskleding aan dus ik denk dat ze hem voorlopig willen houden. Hij kon morgen terugkomen, dus dat is positief. We zijn blij, blij, blij.

dav

Iets te vieren.

adult blur bottle business

Oh, wat zijn we blij.

De man ging op sollicitatiegesprek. Hij kwam bijna drie uur later terug.

‘Waar hebben jullie het over gehad?
‘Vooral over mijn auto.’

Dat klonk positief. Van die gesprekken met listige vragen als ‘waarom heb je ervoor gekozen om bij ons bedrijf te solliciteren’ leveren bij de man eerlijke antwoorden op als ‘ik moet toch ergens werken en denk dat ik dit wel kan’.

Wel zo eerlijk en vermoedelijk van toepassing op het gros van de sollicitanten maar in de wereld van het hedendaagse corporate brabbel lingo minder gewaardeerd 😉
Praat simpelweg een kwartiertje met de man over auto’s en je weet wel dat hij een handige techneut, petrolhead en bekwame mekaniker is. Handig, want precies dat zochten ze.

’s Avonds kwam er een mail van de eigenaar van het bedrijf, dat hij vond dat de man een goede indruk had gemaakt en dat hij in de loop van de week wat liet horen.

Dat deed hij gisteren en maandag begint de man daar.

Ik ben zo trots op de man ♥ en zo blij met het feit dat hiermee ons leven hier een stuk zekerder is.
Ik zag al een doemscenario met verhuiswagens en terug naar de wereld van ‘verboden zich buiten de paden te begeven’, citotoetsen, veertienhonderd kilometer file omdat de weerman ‘natte sneeuw’ zei, over de kop gevlogen huizenprijzen en Mark Rutte voor me.

Het betekent wel alsnog heel de vakantie vroeg opstaan, want om acht uur vangen de werkzaamheden aan aldaar. Maar dat geeft niets 🙂

Klaar met de barnehage

Morgen is de laatste schooldag en hierdoor ook de laatste dag kinderdagverblijf van de derde. De kleinste was aan het begin van deze maand al gestopt.
Om haar nu om half acht met d’r ontbijttrommeltje te brengen en rond vieren een keer op te halen, vind ik sneu en zijzelf ook 😉 We hebben ook ‘maar’ één (rijdende, geen oldtimer zijnde) auto. Het is bovendien ook nog eens totaal dertig kilometer per dag in de verkeerde richting, dus vrij kansloos.

Vandaag had ze met de groep kinderen die op school gaan beginnen een afsluitdag op het eiland Skauerøya. Ze hebben gezwommen, gewandeld, gegrild, gevist, krabben gevangen, op een boot gevaren (duh, eiland) en het simpelweg enorm naar hun zin gehad.

En zo ziet de wereld er voor ons in een week tijd opeens heel anders uit. Alle kinderen thuis, man weg 😉

Het onbereikbare minimalistische ideaal ;)

Soms zeggen mensen: ‘jij zal het hier wel vre-se-lijk rommelig / lelijk / chaotisch vinden’ over hun huis, omdat ik altijd zeur over minder en rust. Maar dat vind ik nooit. Ik vind bij anderen eigenlijk altijd alles leuk. Sterker nog, ik vind bijna alles leuk 😉

Dat gelijk ook het (eerste wereld) probleem: als ik niet oppas, wil ik alles, met een grote chaos tot gevolg. Been there, done that, het vervelende is dat ik als ik mijn klerenkast open deed, ik geen idee had wie ik was. Hippie? Kantoormevrouw? Goth? Iemand die bloemenjurken draagt? Idem met mijn huis. Het schijnt bij het persoonlijkheidstype te horen.

Soms zet ik wat dingen neer en zegt de man dat hij het zo gezellig vindt. Met even veel plezier haal ik alles weer weg en geniet van de leegte. Man mompelt *daar gaan alle gezellige spulletjes weer*.
Een vriendin doet dit ook, iets met haar hormonen zegt ze. Ik vind hormonen (net als persoonlijkheidstype) een prima zondebok voor zulk raar gedrag 😉

Het is ook raar want hoewel ik een minimalistisch huis waardeer om in te wonen,  houd ik echt veel meer van dingen die alles behalve minimalistisch zijn. Cottage tuinen, Engelse landhuizen, tweed en tartans, afgeleefde boerderijtjes, Indiase kussens en Marokkaanse lampen, houten vloeren en tafels, boekenkasten vol boeken, schapenvachten en rendierhuiden, geweien een muur, veldboeketten, meuk van je overgrootouders…. (kijk maar op mijn pinterest bordje met leuke huizen)

Soms heb ik het idee dat het leven met vier kinderen iets minder intens  wordt. De ‘noodzaak’ om het hele huis zo onderhoudsvrij mogelijk te houden, verdwijnt langzaamaan.
Het besef dat ik met vier kinderen en een verzamelman niet kan leven als een wereldreizende, single versie van mezelf groeit 😉 Als we ooit verhuizen, is dat toch wel een heisa. Daar verandert een kast meer of minder weinig aan.

Me er druk om maken, is zonde van mijn tijd. Ik erger me aan slingerende spullen, zoek een oplossing ervoor en ben er even tevreden mee, om te beseffen dat het alsnog in de weg staat.
Tot ik tot de briljante oplossing kwam 😉 : we kopen een -tweedehands- kast voor alle slingerende boeken, boeken, boeken, duplo, peppa pigs, pennen, opschrijfboeken, heupprotheses en knutselmaterialen. (ik vond een mooie gratis vitrinekast die we hopelijk zaterdag kunnen ophalen).

Ik zal geen verzamelaar of big spender worden. Liever finn.no, de kringloop en handgemaakt dan massaproductie. Een liefhebber van toeters, bellen, franjes en roesjes ben ik evenmin. Hoe ouder ik word, hoe minder ik nodig heb.

Dat is ook niet het punt. Anita schrijft een leuk stuk over ‘een minimalist met veel spullen‘. Dat er nu eenmaal meer spullen hier in huis zijn dan me lief is -en vermoedelijk altijd zullen zijn-, dat accepteer ik maar gewoon. Dat is veel makkelijker.

Ik vind het wijze woorden:

Minimalisme en opruimen zijn geen doel op zich, geen levensstijl op zichzelf, maar het is een manier om te kijken naar wat jij belangrijk vindt in het leven. Naar hoe jij je leven wilt inrichten en vorm wilt geven. Welke waarden voor jou essentieel zijn. Wat heb jij nodig om te floreren in het leven? Waar gedij jij het beste op. Negen van de tien keer is dat niet het vergaren van nog meer spullen*. Spullen blijken vaak een afleiding van wat je werkelijk nodig hebt. Wat je er van leert telt en niet een leeg huis als resultaat.

*En gek genoeg, ook niet het ‘vergaren’ van nog minder spullen 😉

 

Zelfzorg.

Ik merkte twee jaar geleden dat mijn kleding zich op een wat glijdende schaal bevond. Omlaag glijdend, wel te verstaan. Dat kwam op zijn beurt omdat ik me niet op mijn gemak voelde in mijn lijf.
Drie jaar geleden was ik zeven kilo zwaarder dan nu -mede dankzij constant honger door borstvoeding geven- en dat voelde niet goed. Ik was niet zwaar ontevreden maar voelde me niet zo goed als ik me kon voelen.

Langzaamaan verloor ik die kilo’s. En in plaats van leggings met tunieken, draag ik weer jurken en rokken. In plaats van praktische achter-de-kinderwagen-door-de-modderschoenen draag ik weer hoge laarzen met hakken.

Voor alles is een tijd en plaats. Maar toch denk ik dat het belangrijk is om te zorgen dat je je zo goed mogelijk voelt over jezelf. Daarom ben ik zwaar fan van de ’10 item wardrobe’. Het dwingt je na te denken over wat je koopt en in je kast legt, over veelzijdigheid en combineerbaarheid zodat je niet elke dag in de zelfde legging met hetzelfde lange vest en de zelfde tuniek loopt. Op de zelfde achter-de-kinderwagen-door-de-modderschoenen.

Natuurlijk draag je op je eigen zelfvoorzienende boerderij geen satijnen jurk en mest je geen stallen uit met een lange rok. Je gaat er ook niet mee fietsen. Maar je hoeft niet bij alles wat je doet, je oude rommel aan te trekken.
Als je ‘alleen maar je kinderen van school haalt’ is er volgens mij geen reden om jezelf niet zo netjes mogelijk aan te kleden. Tuinieren kan net zo goed in een jurk als in een broek. Het hoofddoel is jezelf goed voelen. Over jezelf.

We voelen ons allemaal mooier als we extra moeite doen voor onszelf. Ons haar netjes in model, een verzorgd gezicht en kleding die flatteert.
Of het nu een spijkerbroek met een t-shirt is of een ingewikkelde jurk en hoge hakken, het moet niet te strak of te wijd zijn, opkruipen, afzakken, irriteren, knellen, ons lelijker maken, gelaatskleur grauw maken, minpunten benadrukken of andere nare dingen doen.

Ik vind niet dat elke vrouw in een jurk moet lopen, excuus als ik die indruk wekte. Ik weet dat ik me er veel beter in voel maar ken genoeg vrouwen die zich vreselijk opgeprikt en ongemakkelijk voelen in een jurk en dat maakt niemand knapper. Aandacht geven aan jezelf wel.

Het leven met kinderen -een, of vier, of acht- is altijd druk. Maar jezelf helemaal achteraan zetten qua prioriteiten, is zo zonde van de vrouw die je nu bent. Ja, de volgende generatie opvoeden is naar mijn idee belangrijker dan de nukken en wensen van de huidige generatie maar een moeder die zich de beste versie van zichzelf maakt, is goed voor het hele gezin.

Goede verzorging is netter dan een jurk van honderden euro’s. Schone en hele kleding netter dan een designspijkerbroek vol gaten.

Het is fijn voor jezelf om je goed te voelen. Ik krijg veel meer gedaan als ik ’s morgens vroeg gewassen, opgemaakt en aangekleed aan het ontbijt zit dan wanneer ik om twaalf uur nog in mijn vuil loop, met mascara van gisteren inmiddels op mijn kin.
Maar: of je nu een jurk en een panty aantrekt, of een versleten legging met een t-shirt, je aankleden is evenveel werk! Je haar kammen, mascara en een beetje lipgloss opdoen en wat crème smeren kost welgeteld 2 minuten van je tijd maar het is een verschil van dag en nacht. En het mooie is, als je er goed uitziet, ben je ook veel minder geneigd tot rondhangen en rommel eten. Ik wel, in elk geval.

Het is een goed voorbeeld voor je kinderen. Ze leren zo dat ze het waard zijn om moeite voor te doen, want jij doet dat ook voor jezelf. Het is fijn voor je man partner en dus voor je relatie.

‘Don’t rely on your natural beauty‘ zeiden Trinny en Susannah. Gelijk hebben ze.

Als je jezelf niet voorop zet qua prioriteiten, eindig je achteraan. Op je eigen lijstje nog wel. Want er is altijd iets ‘belangrijker’.

Enerzijds boeit het bijna niemand hoe je eruit ziet. Anderzijds: je hebt wel een publiek. Mensen kijken wel naar je. En bewust of onbewust, vinden ze iets van je.
Of je laat zien dat het je ook allemaal niet zo interesseert, of dat je een hogere standaard hebt. Mensen behandelen je grotendeels zoals je jezelf presenteert.

Pasgeleden was het warm en heel Noorwegen -på landet- verruilt dan lange sportkleding voor korte 45f09460c1285e626a6daa7524e3afd6sportkleding.
Bij een bushalte stond een vrouw (Braziliaans ofzo) en ze droeg een rechte knielange zwarte rok en een witte blouse met driekwart mouwen en platte schoenen. Zo simpel, maar ze stak overal bovenuit met haar verschijning en dat maakte me blij.

Als we een foto van de jaren vijftig zien met mannen en vrouwen in mooie pakken en sierlijke jurken, dat maakt toch vrolijker dan het straatbeeld anno nu. Mensen leken meer waardigheid en zelfrespect te hebben. Leken? 😉

Waarmee ik maar wil zeggen: hoe dan ook, ben je het ook waard om tijd en geld aan uit te geven, om er goed uit te zien in wat je graag draagt.
Om goed eten in je lichaam te stoppen, in plaats van rotzooi die je denkt lekker te vinden maar waar je je later slecht door voelt.  Om jezelf te verzorgen. Maak jezelf een prioriteit. Je kan het beter voor jezelf claimen, dan het slachtoffer zijn van je eigen onbaatzuchtigheid.