Fijn ontspullen.

Hoe fijn het is, als er dingen het huis kunnen verlaten. Ja, ik word er blij van.

We hadden een grote ladenkast (ooit babycommode) omgebouwd tot caviaverblijf. Maar er was nog maar een cavia en bovendien ging de kat erin zitten plassen. Argh, stom beest.
De cavia heeft nu een ander verblijf en de kast wordt morgen opgehaald. Alles dat er in zat, paste bij elkaar in een klein kratje. En dan is de keuken leeg, op de keukentafel en stoelen na. Aaah, zen.

1556991677703

De man heeft eindelijk de cd’s uitgezocht. Ik deed dat een jaar geleden en deed alles dat we twintig jaar niet hadden geluisterd -of niet meer leuk vonden-, in een dozen.
Hij viste er nog een paar uit maar de twee dozen kunnen bijna in zijn geheel naar de kringloop. Woei!
Van mij zou nog eens 90% van de cd’s weg mogen want er is maar een handvol dat we geregeld draaien, maar de man is er blij mee, het zij zo.

Onder het motto ‘minder, maar beter’ kocht ik een dimbaar bedlampje. Ik sta altijd eerder op dan de man en die heeft vreselijk te lijden onder het feit dat ik dan een lamp aan doe, of zoals nu een rolgordijn open trek. Echt heel zielig ja. Maar het kleine lampje vervangt zowel het sfeerlicht als het praktische licht (en hun irritante snoeren overal) en dat scheelt weer twee dingen. Check!
Slaapkamer = bed + wandlampje + klerenkast. Meer niet. Fijn!

Van een medewerkster van de barnehage kregen we twee zakken vol meisjeskleding. Ongelofelijk lief! Ik heb gelijk alles uitgezocht en waarvan ik teveel had, deed ik het minst mooie (en alles met Mickey Mouse of nog erger: Frozen) naar de kringloop.

Ik hoef de komende winter geen handschoenen, sjaals, mutsen of regenpakken te kopen dankzij deze dingen. Fijn, fijn, fijn.
Ook geen fleece-eenhoorn-onesie trouwens, want die mocht ook niet weg 😉 Ik weet nu dus dat er serieus mensen zijn die zulke dingen kopen, haha.

En we hebben onze gruwelijke futon-martel-matras vervangen door een fijner exemplaar. De pijn in mijn rug begon de hele dag door te stralen naar mijn kuit en wel, dat moet een matras niet doen. De man liep er ook bij als een halve bejaarde.
Ik slaap al een week als een blok en wordt wakker alsof ik heb geslapen in plaats van vijftien kilometer heb gewandeld met een zware rugzak. Zalig! En het honderd kilo wegende onding is weg!

En verder waren er nog wat losse dingetjes die hun beste tijd hadden gehad. Dat is prima, zo gaan die dingen. In een ideale wereld zou ik dat nooit meer hoeven doen maar zo is dat niet.

1556824945212

Een speelgoedje hier, een kandelaar daar, een kledingstuk, een beker met een stuk eraf, een stoel die van ellende uit elkaar valt, opladers van overleden apparatuur, dingen die je krijgt maar niet nodig hebt, spullen die je opeens dubbel hebt, kleine dingetjes die de kinderen naar binnen hebben gesleept wegens gekregen, gevonden of gewonnen: het is beter om het niet je kasten te laten verrommelen maar er direct mee af te rekenen in plaats van er excuses voor te bedenken als: in het kopje kan ik nog plantjes planten, drie tuinschepjes is handig voor als die andere twee het begeven, misschien kan die oude zonnebril wel in de verkleedkist en zes miljoen glazen potjes zijn handig als ik jam ga maken wat ik nooit doe.

IMG_20190602_082638_224

Doe het niet. Lege ruimte en je er nooit meer druk over maken is veel aangenamer.

In het boek dat ik las, Jomsviking, mochten deze Vikingen alleen bezitten wat ze aan hun riem konden dragen. Ik las iets soortgelijks over zenmonniken, maar die hingen al hun spullen in een doosje om hun nek en hadden in plaats van een Deense bijl, een nagelschaartje.

Al met al ging er redelijk wat de deur uit. Om het te vieren, kocht ik het boek ‘Tasha Tudors Garden‘. Zij leefde echt eenvoudig op haar boerderij in Vermont, tot ze in 2008 stierf. Letterlijk zoals in 1800. Zo kleedde ze zich ook. Sommige mensen kennen haar wellicht van de kinderboeken. Daarbij was ze heerlijk tegendraads en politiek incorrect. Ik zie er echt naar uit om het te ontvangen. (duurt een week of twee en eigenlijk is dat leuker dan ‘bestel nu, eergisteren in huis’ van tegenwoordig)

 

Zero waste utopie

blank frame above table

Voor de mensen die volledig afvalvrij leven heb ik veel bewondering en ik denk dat we allemaal veel van ze kunnen leren.

Maar als ik Bea Johnson hoor vertellen over haar theekopje met afval dat ze jaarlijks met haar gezin produceert ‘iet ies ool very easy, you zjust buy everytienk in bulk and take your own containerz to ze supermarktz’ denk ik: doei, dat is dus gewoon niet altijd mogelijk! Het is niet altijd heel makkelijk en niet iedereen heeft precies die keuze.

Er is niet altijd een keuze voor een niet-verpakte variant. Hier niet en zeker niet als ik geen drie supermarkten langs wil.

In bulk kopen kan handig zijn maar je moet wel weten wat: we worstelen ons door twee zakken van 25 kilo speltmeel heen, kruiden verliezen hun smaak, na veertien maanden komt de bodem van de havermout eindelijk in zicht en op hoeveel tien kilo rozijnen precies is, heb ik me ook wel eens verkeken 😉

Er is niet altijd tijd om alles verpakkingsvrij bij elkaar te winkelen of te bakken of te knutselen. Of geen energie. En dat is prima.

Soms is verpakkingsvrij gewoon belachelijk duur. De meesten van ons hebben een beperkte hoeveelheid geld en als ik het dubbele moet betalen omdat er geen verpakking omheen zit, kies ik vaak voor mijn eigen portemonnee.

Soms is een zelfgeknutseld iets ook gewoon niet zo fijn als iets uit een pakje: ik kan prima mijn eigen zeep maken maar dr. Bronner kan het echt beter, bijvoorbeeld.

Je kan niet elk dingetje dat je nodig hebt, bij iemand lenen. Natuurlijk is het geen probleem om zo nu en dan iets bij je buren te vragen als je ook altijd voor hen klaarstaat en is een buurt-facebookpagina ofzo reuze handig voor die ene keer dat je een geluidsinstallatie nodig hebt ofzo maar anderen hoeven ook niet mijn minimalistische, afvalvrije leven te faciliteren, vind ik. (daarom is tevreden zijn met wat je hebt zo handig)

Maar: we moeten ook niet al te moeilijk doen want met kleine dingen bereik je juist al veel.

Zelf vind ik een ijzeren scheermes waarbij je alleen de (recyclebare) mesjes vervangt aangenamer in gebruik dan een wegwerpscheermes. Hetzelfde geldt voor een menstruatiecup en -ondergoed: geen probleem. Mijn haar wassen met roggemeel: bevalt perfect. Een rvs waterfles meenemen: duh. Losse groenten en fruit in herbruikbare zakjes: kost ook geen moeite. Granola, sambal, cake, chinees ‘afhaaleten’ en vegan hamburgers maken: leuk en als ik de ingrediënten in het groot kan kopen, scheelt het flink veel plastic. Je haar kan je ook prima wassen met calendula afwasmiddel van Sonett: overgieten in een pompflesje voor extra zuinig gebruik. Nog steeds afval maar een stuk minder dan met onzuinig gedoseerde shampoo in kleine flesjes. Veel goedkoper ook. Niet bij McDonalds eten lijkt me een schot voor open doel, net als plastic zakjes weigeren. Kiezen voor glas in plaats van plastic. Speelgoed -dat doorgaans belachelijk verpakt wordt- tweedehands kopen. Koekjes zelf bakken. Geen snoep eten, behalve goede chocola uit karton, natuurlijk. Zelf yoghurt maken of in elk geval geen portieverpakkingen kopen. Als je vruchtensap wil drinken, het zelf maken.  Een afwasborstel kopen met vervangbare kop. Investeren in een onverwoestbare rvs emmer. Waspoeder kopen in papieren verpakking. Kaarsen los of in papier kopen, in plaats van theelichtjes met alumimium cupje. Je etensafval composteren met een bokashi systeem. Een webwinkel mailen dat je geen extra’s, proefjes of overbodig verpakkingsmateriaal wil ontvangen vijf seconden werk. Oma zeggen dat ze beter een softijsje met de kleinkinderen kan gaan eten dan kleine plastic zakjes met snoep uit te delen.

Kost -naar mijn mening- allemaal weinig moeite.

Maar moet je dan moeilijk doen over plastic om een pak wc-papier als je eigenlijk geen twee euro wil betalen voor een in papier verpakte rol schuurpapier? Omdat je bamboe tandenborstel drie plastic haren heeft? Over die twee tandpastatubes die je partner gebruikt op een jaar omdat hij of zij minder enthousiast is over een bek vol kokosolie met bakingsoda? Neuh.

En dan nog: het is allemaal leuk en aardig maar als je vervolgens wel een nieuwe auto of telefoon koopt, ben je afval-technisch toch altijd nog hoogstens penny wise, pound foolish bezig. De gemiddelde Nederlander zorgt ook voor een kilo aan autoband-microplastics per jaar. (Noren twee). Sta je dan met je goede gedrag 😉

Is dat erg? Ja natuurlijk. Moet je daarom het idee van minder afval maar afschrijven omdat het toch een druppel op een gloeiende plaat is? Naar mijn mening niet. Moet je daarom wakker liggen van de inhoud van je grijze kliko? Neuh.

Waarmee ik maar wil zeggen: sommige dingen zijn heel makkelijk te vermijden, maar maak je niet te druk want daar heeft helemaal niemand wat aan en met zijn allen kunnen we, heel makkelijk, heel veel goede dingen doen. Liever een miljoen mensen die met een beetje al heel veel doen dan honderdduizend die-hard-fanatiekelingen 🙂