Emigratiespagaat

Ha det, Nederland!

In 2018 emigreerden er bijna 116.000 mensen uit Nederland. Natuurlijk waren daar remigranten en expats bij; mensen die toch al terug wilden en mensen die vermoedelijk weer terugkomen. Toch is het een flink aantal en het aantal mensen dat uit Nederland vertrekt, groeit. (als ik de cijfers van het cbs juist interpreteer want elders zijn het er opeens 30.000 meer)

Waarom uit Nederland vertrekken?

We zijn destijds zodra het kon uit Nederland vertrokken. Het belangrijkste was niet eens zo zeer mijn liefde voor Noorwegen, maar Nederlandse onderwijs dat mijn oudste frustreerde en mijn zoon zou maken tot een nummer met een label. Ze gaan hier graag naar school, in tegenstelling tot in Nederland.

De oudste is hier hoogbegaafd en vanaf de eerste klas al de beste in onder meer Noors van haar klas en onze probleemjongen is gewoon een lieve jongen die wat extra hulp krijgt met schrijven. Niets geen probleem.

Noorwegen FTW!

De natuur, de vrijheid, het ongedwongene, het verveelt nooit. Het zou ook wat. De donkere tijd, de sneeuw, de stilte, de uilen en vossen en herten rond het huis, de uitbundige lente en korte zomer die op dat moment eeuwig lijkt te duren omdat het amper donker wordt, het dramatische landschap, het altijd veranderende licht, de taal, de bossen, het zwemmen in open water, grillen in het bos, vissen en mosselen plukken ‘bij de achterdeur’, kinderen die op het kinderdagverblijf met grote zakmessen leren omgaan, skiën, hun lunch eten rond een open vuur in de grillhut… what’s not to love.

Wat je achterlaat

Daar tegenover staan natuurlijk alle dingen die je -bewust- achter laat. Een buurvrouw die een heel goede vriendin was. En is. Haar twee kinderen waarmee die van ons zo geweldig speelden. Mijn broertje met zijn vier kinderen waarvan ik de jongste nog niet eens gezien heb, ondanks dat hij in juli een jaar wordt. Mijn ouders die ons zo ongelofelijk gesteund hebben, worden ook niet jonger. Sterker nog: ze zijn vijf jaar ouder dan vijf jaar geleden. En wie niet…

Zaken doen in Noorwegen?

Soms is het simpelweg frustrerend als je hier iets wil doen.  Zeker als je een opdracht toch niet krijgt. Bijvoorbeeld: een ziekenhuis wil een afdeling vervangen. De man maakt een offerte met prachtige producten die overal West-Europese ziekenhuizen de standaard zijn. Niet duur, zeker niet voor Noorse begrippen en dit in samenspraak met een Noorse partner.

Technici in het ziekenhuis zijn hartstikke enthousiast over de verbetering in gebruiksgemak maar helemaal voor de gezondheid van de patiënten wiens nieren afhankelijk zijn van ultraschoon water. En wie krijgt de opdracht? De <insert vloek> lokale loodgieter. Seriøs!
En dat is tot daar aan toe, maar het is verdorie gewoon het zelfde als een mens slootwater laten drinken als je ze aan die troep legt. Maar Loodgieter Knut is vermoedelijk de neef van de de inkoper met wie hij op zaterdagavond ladderzat pleegt te worden ofzo.

De Lidl kreeg hier geen poot aan de grond, dat is een troost 😉

Ik heb Noren alleen maar leren kennen als ongelofelijk aardige, warme en gastvrije mensen. En wij wilden hierheen, het is niet dat ze heel erg zeurden of we alsjeblieft wilden komen. Maar deze mentaliteit is iets om rekening mee te houden. Zaken worden toch gedaan in informele sfeer, ik heb mensen ladderzat zien worden met zakelijke kennissen waarna deals gesloten werden. En als dat niet je ‘ding’ is, is het lastig.

Teruggaan is geen optie, wat mij betreft.

(En alsjeblieft, emigreer niet omdat je denkt dat ze elders geen bureaucratie hebben: het maakt je hoogstens bewuster van hoe moeilijk het kan zijn om buitenlander te zijn in Nederland.)

Om Brugman te quoten:

Terug naar Nederland? Lekker naar buiten, naar verboden toegang, naar open vuur verboden, verboden te zwemmen, verboden te duiken, verboden te betreden, verboden te surfen, verboden aan te raken, verboden te kamperen? Terug naar hondenpoep op de stoep, naar verstikkende zomers en natte winters? Terug naar gezellige terrasjes en leuke kroegjes, naar overvolle koopgoten, badstranden en dito musea, naar verkeerslawaai in alle uithoeken van het land? Terug naar familie en onze beste vrienden, die we al een eeuwigheid kennen, waar het altijd gezellig is en waar we altijd welkom zijn?

Voor ons is de Noorse gezelligheid meer dan genoeg: samen met buren of kennissen een mooie skitocht of wandeling maken, de ene thermoskan gevuld met koffie, de andere met worstjes. Elkaar uitnodigen voor een etentje, maar niet te vaak. Samen het bos uitdunnen, voldoende de tijd nemend om alle lekkere baksels te nuttigen bij ontelbare koppen koffie. Buiten natuurlijk. Met vrienden een boottocht over de fjord, ergens aanleggen en garnalen eten. Een onvervangbaar weekendje met ons tweeën naar de hut in de bergen. Candlelight. Vrienden uit Nederland een weekje op bezoek.

Het is makkelijk te vergeten waarom je hier heen ging en te mekkeren over wat je hier niet hebt. Maar is een half uurtje koffie met je buurvrouw in Nederland het waard om je complete leven hier achter te laten? En niet alleen je eigen leven maar ook dat van je man of vrouw en kinderen?

Nee, de kinderen zijn niet gelukkig als mama gelukkig is. (welke getuinbroekte okselharige heeft dat ooit verzonnen? Ben jij gelukkig omdat je moeder gelukkig is?)

Mama is gelukkig als ze haar kinderen gelukkig ziet omdat ze kind mogen zijn die pakweg tien jaar die die fase duurt. Omdat ze nog niets hoeven presteren. Als ze haar kinderen met een schittering in de ogen ziet vertellen over de hele dag op de ski’s of slee, een tocht in de hondeslede met de hond van een lerares, over samen met een vriendin naar een eilandje varen in een klein bootje, over leren zeilen, rond een kampvuur zitten of een boswandeling maken waarbij je moest abseilen.

Soms baal ik dat ‘iets’ opbouwen hier zo moeilijk gaat. In Nederland hadden we vermoedelijk onze hypotheek van 263,000 euro al grotendeels afbetaald. Konden we het mooi verkopen en in Noorwegen gaan wonen 😉

Maar wat is dat waard als je kinderen met tegenzin naar school gaan, je man elke dag minstens anderhalf uur van zijn leven mist omdat hij in de file staat en jij zelf verdrietig wordt omdat elk stukje natuur moet worden ingepast in de planning van een ambtenaar en niets mag zijn wat het is?

Het is altijd wat

Als je emigreert, los je geen problemen op. Je leven is niet opeens rozengeur en maneschijn. De dingen veranderen. Verschuiven. Mijn kinderen zijn hier echt veel beter af dan in Nederland. De man en ik zijn absoluut gelukkiger hier dan daar met hoe we leven.
Daarentegen zou ik soms graag dichterbij mijn ouders zijn. Omdat mijn kinderen hun kleinkinderen zijn en omdat ik gewoon dingen voor ze zou willen doen. Ik zou best weer eens mijn broertje begrijpen over iets te veel Ehrdinger bier van de tap en mijn oma zien. Thee drinken bij mijn buurvrouw in Oud Vossemeer en kletsen alsof we nog naast elkaar wonen en elkaar elke dag zien. Op de fiets naar de bakker, groenteboer en vooruit, de Hema.

Je bent op elkaar aangewezen. Net zoals een kind krijgen om je relatie nieuw leven in te blazen een dom idee is, is emigreren omdat het vuur uit is een slecht idee.

Spagaat. Dus.

Wat doe je eraan? Wel, de benodigde uittreksels zijn binnen. We kunnen vier uur heen naar Oslo rijden, vijf paspoorten laten verlengen en vier uur terug rijden en na twee weken mogen we weer officieel het land uit. Bedankt.

En dan gaan we maar eens kijken hoe het ermee gesteld is. Langs oma-oma, het broertje begrijpen en gezellig praten met mijn schoonzusje en mijn wonderlijke neefje bewonderen, langs de Turk en de Syriër en de toko en vooruit, ook langs de Hema. In de file staan, want de kinderen vragen als we achter een andere auto stoppen voor het zebrapad hoopvol of dit nu een file is. Nee, liefjes.

En dan na een drukke dikke week gaan we weer richting het Noorden. Naar huis. Naar de plek waar we eigenlijk nooit meer weg willen, om weer extra dankbaar te zijn voor het feit dat we hier mogen wonen en onze kinderen hier mogen opgroeien.

Een halve meter sneeuw

En toen lag er een halve meter sneeuw 🙂 Gisteren waaide het vreselijk hard maar dat weerhield de kinderen niet van de hele dag buiten zijn. Vandaag was het dan weer prachtig weer: een klein zonnetje, weinig wind en veel blauwe lucht.

Die sneeuw ligt er nog wel even want ook al wordt het warmer, dan nog duurt het weken voordat zo’n hoeveelheid weg is. Na woensdag wordt het rond de 0, met neerslag en dan begint de Sørlandspret met aangevroren sneeuwbanen als wegen pas echt 😉

Gisteren viel de stroom uit om vier uur. Als een idioot deed ik alles voordat het donker was; snel de vaat uit de vaatwasser afwassen, eten klaarmaken, opruimen… en toen kwam er een smsje: over een uurtje is de stroom terug. Grappig, ik had het niet eens gemist en toch waardeer ik het daarna net iets meer.