Kleding en wat je aantrekt

351b56bacaaa43daad77e8db2f0c8a17Hier een verhaaltje met vooral mijn ervaring en mijn mening. Take it or leave it, in goed Nederlands 😉

De laatste jaren ben ik conservatiever geworden met kleding. Langere jurken, wat meer kleur, hogere nekken en langere zomen. Broeken draag ik niet meer en hoewel de man me graag ziet in een nepleren legging, voel ik me er niet in op mijn gemak.

In de winter draag ik soms korte rokken maar dan hangt er als ik naar buiten ga een jas tot over mijn knieën overheen, in de zomer (als ik zonder jas op straat moet) draag ik lange rokken en shirts met mouwen.

De reden? Feminisme. Of het tegenovergestelde: vrouwelijkheid 😉

Geenszins uit religieuze overwegingen, hoewel ik wel veel leuke mails kreeg van christelijke mensen na de laatste paar posts.

Tegenwoordig is niets te gek. Leggings gebruiken als broeken, de kortste rokjes, naveltruitjes en alles strakker dan strak. Maar dat de cultuur het voorschrijft, wil niet zeggen dat het ‘oké’ is. Je zo kleden, komt met een boel nadelen. Je kan claimen dat je vrij bent je te kleden zoals je wil en de slachtofferfeminist uithangen als je de verkeerde mannen aantrekt.

Misschien zijn mannen in het algemeen minder hoog gaan denken over vrouwen in het algemeen, omdat we het zo makkelijk hebben gemaakt. Of we… sommige vrouwen voor sommige mannen.

Het is kortzichtig om te zeggen dat mannen zich maar moeten gedragen als je met een inkijk van tien centimeter voor hun neus gaat hangen, of met je bevallige bips voor hun neus ergens voor bukt. (Kleding die vrouwen claimen puur voor zichzelf te dragen. Ja hoor)

Lust wordt niet gecontroleerd door de geest maar door omgevingsfactoren. Het zenuwstelsel dwingt het lichaam erop te reageren. Bij een man gebeurt dit vooral door dingen die ze zien. De reden dat als ik in mijn sexy ondergoed in bed ga liggen de man er enthousiast bij komt liggen maar andersom…. niet zo zeer: daar zijn andere dingen voor nodig. Maar dit biologische gegeven ontkennen en volhouden dat dit aangeleerd is is lachwekkend.

Je kan ongelofelijk mooi, vele malen mooier zijn in vrouwelijke, beschaafder kleding. Meer bloot is niet meer definitie meer sexy. Je trekt er misschien makkelijker mannen mee aan, maar de vraag is welke.
Mannen vinden het leuk om naar te kijken, maar er zijn er maar weinig die comfortabel zijn dat alle mannen zich kunnen vergapen aan alle rondingen van vriendin of vrouw. En terecht.

Ik denk dat het voor iedereen beter is, als er genoeg te raden overblijft. Als je een mooie vrouw bent, zien mensen dat toch wel, ongeacht of je een jaren vijftig jurk draagt of een latex bodysuit.

Sommige dingen moet je bewaren voor de man met wie je samen bent, en voor hem alleen. Het maakt je alleen maar mooier.

Als je minder laat zien, controleer je meer. Zitten al je kleren strak om je heen en is er meer onbedekt dan bedekt, dan is het niet moeilijk voor een man om de rest erbij te verzinnen. Sterker nog: gaat automatisch.

Geeft dat mannen een excuus om nare dingen te doen? Nee, natuurlijk niet. Maar een paar eikels duw je misschien wel eerder over het randje, waarna alle mannen weer op een hoop moeten worden gegooid met verkrachters. De logica!

Iets dat je niet zo makkelijk kan krijgen, drijft de prijs op. Mensen doen extra moeite voor dingen die niet iedereen zo maar kan krijgen omdat de toegankelijkheid beperkt is. Mannen die moeite voor je (moeten en willen) doen, zijn meer de moeite waard. Om een vrouw te krijgen die niet zo makkelijk is, moet een man zich bewijzen. Dit is niet alleen veiliger en beter voor vrouwen maar zeker ook voor mannen.

En lees voor de lol ook het artikel ‘Revenge of the Church Ladies’. De preutse tutjes hebben het beter dan hun zo bevrijde seksegenotes.

 

Bescheidenheid siert de vrouw?

Ik lees weer eens een leuk boek: ‘A Return to Modesty, the Lost Virtue’.

When A Return to Modesty was first published in 1999, its argument launched a worldwide discussion about the possibility of innocence and romantic idealism. Wendy Shalit was the first to systematically critique the “hook-up” scene and outline the harms of making sexuality so public.

Today, with social media increasingly blurring the line between public and private life, and with child exploitation on the rise, the concept of modesty is more relevant than ever. Updated with a new preface that addresses the unique problems facing society now, A Return to Modesty shows why “the lost virtue” of modesty is not a hang-up that we should set out to cure, but rather a wonderful instinct to be celebrated.

A Return to Modesty is a deeply personal account as well as a fascinating intellectual exploration into everything from seventeenth-century manners to the 1948 tune “Baby, It’s Cold Outside.” Beholden neither to social conservatives nor to feminists, Shalit reminds us that modesty is not prudery, but a natural instinct—and one that may be able to save us from ourselves.

Oh, zo heel erg veel ja, ja en ja tijdens het lezen van dit boek. Ze haalt hier en daar een paar keer de bijbel aan maar dat stoort me niet. Ook als overtuigd Heiden onderschrijf ik het meeste wat ze schrijft. Want de hedendaagse vrouwenbevrijdingsbeweging maakt vrouwen niet vrijer, in tegendeel. 

Voor wie het nog niet wist, ik heb drie dochters en een zoon. Die opgroeien in een tijd….. Ik weet het, ik ben de veertig naderbij dan de dertig maar ik heb ‘deze tijd’ nooit goed begrepen.
Terwijl klasgenoten MTV keken en Top Veertig luisterden, las ik liever over Sir Lancelot  en luisterde naar Morbid Angel and Napalm Death.

In tijdschriften las ik over mensen met hun one night stands, meerdere relaties tegelijkertijd, vrouwen die mannen ‘oppikken’ tijdens het uitgaan en ik dacht alleen maar ‘ieuw!’ De jaren negentig, toen parenclubs hip werden. Zo veel ieuw.

Een halve eeuw geleden zijn we gaan denken dat het fijn was om seksueel ‘bevrijd’ te zijn. Seks zonder relatie? Prima. One night stands? Hoe meer hoe beter, want waar heb je verder een man voor nodig. Vrije liefde, waar uiteindelijk niemand echt gelukkiger van werd maar we waren wel lekker progressief bezig. Waar de progressie dan precies zat, weet niemand te vertellen.

Kleding werd korter en strakker. En mannelijker. Een langere jurk, een hogere neklijn of kleding waardoor je niet direct elke welving kan waarnemen is ‘preuts’.

Vrouwen beseffen niet welke macht ze hebben. Of, hadden. Hebben weggegeven. We zijn het gaan weggeven en nu klagen we over de gevolgen maar denken dat als we nog verder gaan op het ingeslagen pad, het uiteindelijk allemaal in orde komt.

Vroeger moesten mannen moeite doen voor vrouwen. Zich bewijzen. Dat is nu ouderwets maar het is wel iets dat vaak vergeten wordt: ook mannen waren aan bepaalde regels gebonden.

 

Het is een gekke wereld. Vrouwen lopen in een slutwalk, trots te zijn op hun… stetterigheid?

Het gaat me om de eer aan jezelf houden. Vrouwen die hun vrouwelijkheid op een andere manier uitdragen dan te veel vlees laten zien of publiekelijk te verkondigen dat ze het ‘leuk’ vinden om met Jan en Alleman  / -vrouw het bed te delen worden weggezet als ouderwetsche en afhankelijke mutsen zonder eigen wil.

Om tegen de heersende norm in te gaan moet je sterk in je schoenen staan en je eigen keuzes durven maken en verdedigen als dat nodig is.

Mijn dochters zijn nog geen pubers, gelukkig is de oudste ook absoluut niet comfortabel met blote of strakke dingen en wars van de meeste ‘populaire’ dingen. Ze durft goed tegen de stroom in te zwemmen. De kleinste twee willen nog op mij lijken en zeuren al maanden om een lange rok 😉 (die praktisch niet te vinden zijn)
Ik hoop ze een voorbeeld te geven, maar heb niet de illusie dat ze voetstoots in mijn voetsporen treden. Dat hoeft ook niet. Als je een zaadje in de aarde stopt heb je ook niet meteen een bos bloemen.

Er is er maar een voor wie ik sexy wil zijn en hoef te zijn en dat is de man. Niet de buurman en niet het halve dorp. Het halve dorp verblijd ik al met het feit dat ik niet in yogabroek en gymschoenen rondloop.

Tegenwoordig is er misschien meer ‘gelijkheid’ maar minder waardering voor het vrouwelijke. En ik ben bang dat we dat toch aan onszelf te danken hebben.

 

This is all just part of the reality of what’s going on. Women’s sexual liberation was a great thing for the top 10% of men who were more than willing to have sex with the majority of women but these prime males have no intention of marrying the average woman.

Because these high value men may have had sex with the average female in her prime it has lead women to have higher standards about the kind of man ‘they deserve’ to marry. Most women rate the vast majority of men as ‘below average’ (think about that for a second).

Subsequently you have a large proportion of women lamenting that there are ‘no good men’ around to marry once they decide to settle down even if that’s not reality. It’s about warped expectations. Then think about it from the average guy perspective; why would you even want to be with a woman who spent her best years sleeping around and becoming super entitled especially in a system where men can get their lives destroyed in divorce court on the whim of a female?

(een quote uit de comments van het youtubefilmpje dat de spijker volledig op de kop slaat)

Oh, gelijkheid ja.

Het gezever om gelijkheid: het is overal. Gelijkheid, onafhankelijkheid, genderneutraliteit en ik vraag me af of de wereld gek geworden is. Om me heen kijkende, kan ik niet concluderen dat mensen er gelukkiger van worden.

Ik geloof in een meer traditionele rolverdeling. Dertig jaar geleden was dat prima, tegenwoordig is het vloeken in de kerk.

We moeten onafhankelijk zijn. Dat is natuurlijk een illusie, zonder regenwormen zou meeste leven op aarde onmogelijk zijn, bijvoorbeeld. We zijn allemaal afhankelijk van elkaar. En als je ook afhankelijk bent van regenwormen, waarom is het dan zo erg om ‘afhankelijk’ te zijn van een man en hij van jou. Je kan elkaar beter aanvullen dan allebei hetzelfde zijn, vind ik.

‘De beste verzekering voor een vrouw is geld’ las ik in een reclame.
Want toen we het moeilijk hadden, konden we zo goed praten met ons geld. Toen we ziek waren, kwam geld af en toe even kijken hoe het met ons ging. En toen je opgroeide kreeg je gelukkig vijftig euro als je weer eens een week alleen thuis gezeten had omdat je ouders moesten werken. En herinner je je nog, al die avonden gezellig met je geld op de bank, wijntje erbij en maar filosoferen over het leven?

Als je een goede verzekering wil, kies je een goede, intelligente man. Je trouwt jong met hem. Je krijgt samen kinderen. Je zorgt ervoor dat je er verzorgd uit blijft zien, in vorm blijft en moeite doet voor je gezin. Je zorgt ervoor dat je niet door de drukte van twee banen uit elkaar groeit maar dat je af en toe met elkaar praat. Beter voor de vrouw, de man en zeker voor de kinderen.

We zijn gemaakt om in groepen te leven en met zijn allen voor elkaar te zorgen. Dat werd met de industriële revolutie al flink de kop in gedrukt en het laatste resterende -het gezin- wordt nu zorgvuldig kapot gemaakt door het idiote idee dat vrouwen gelukkiger zijn als ze alleen zijn of zichzelf over de kop werken voor hun eigen centjes, hun pasgeboren baby bij een wildvreemde in de armen drukken en hun man tot vervelens toe dingen laten doen waar ze niet echt voor in de wieg gelegd zijn onder het motto van gelijke taakverdeling.

Het grappige is dat mensen denken dat ze dit zelf verzonnen hebben. Maar waarom was het dertig jaar geleden bijna not done om te werken en kan je nu mensen enorm choqueren door als vrouw te zeggen dat je geniet van je leven thuis en geen enkele ambitie hebt op het gebied van carrière. Progressieve media, politiek, wat welgekozen rolmodellen….  en tadaa, we beseften opeens hoe slecht we het hadden! Het is manipulatie en het is overal zonder dat je het beseft.

Wat was het resultaat van al die spontaan ‘onafhankelijk’ geworden vrouwen? Meer arbeid beschikbaar, dus goedkopere arbeid. Lagere lonen.
De mogelijkheid om duurdere huizen te kopen op twee inkomens. Hogere schulden. Meer stress. Meer belastingbetalers dus extra inkomsten voor de staat om haar hobby’s (oorlogen, een totalitair Europa en massa-immigratie) te financieren. Kinderen vanaf de geboorte in de handen van de overheid. Geen tijd meer om vraagtekens te zetten bij de manier van leven want de hypotheek moet toch betaald. Meer echtscheidingen. Kinderen met eetstoornissen. Geen sociale controle meer.

Onze voorouders waren niet achterlijk, ouderwets of onderdrukt. Wat nu wordt gezien als onderdrukking, was in vroeger -hardere- tijden simpelweg een verzekering. We denken dat we zo verlicht zijn en zelfstandig zijn.
Maar als je zonder je geld niets bent of hebt, ben of heb je nu ook al niets. Onze voorouders zorgden voor elkaar bij ziekte, honger en ander onheil. Ze waren slimmer dan wij.

Ik heb het idee dat er een traditionelere tegenbeweging ontstaat. Niet dat van mij elke vrouw thuis moet blijven voor gezin maar laten we alsjeblieft accepteren dat ‘onafhankelijkheid’ niet de droom van elke vrouw is en dat niet iedereen een salaris hoeft te verdienen, om waarde te hebben voor de maatschappij.